04-06-08

She found her way again

Ik heb mijn weg weer gevonden in mijn pen. Na 2  jaar valt het writersblock als een zware last van mijn schouders.

Ik denk niet dat er echt iets vast zat, enkel dat de moed ontbrak om nog iets te schrijven. het vertellen van mijn verhaal via een blad papier, is erg lang de enige manier geweest dat ik het kwijt kon. Nu besef ik dat het niet enkel de enige manier is, maar ook mijn favoriete.

Ik hou ervan in een vlaag van onbezonnenheid iets op te schrijven, onuitwisbaar neer te zetten en achteraf te herlezen. Niet alles wat ik schrijf heeft even veel betekenis, is even origineel of verbijsterend. Toch is het dat voor mij net wel.

Alles wat ik schrijf, neemt een beetje van mijn tranen weg. Tranen heb k altijd te veel gehad. Ik wil niet blijven huilen, dan voel ik me zwak.  Naar de buitenwereld toe, zal ik nooit een zwak persoon zijn, zal ik steeds mijn mannetje staan en waarschijnlijk sterker lijken dan veel vrouwen die ze kennen.

Maar 's avonds, in de kilte en eenzaamheid van mijn kleine kamer, krijgen mijn angsten de overhand, voel ik de pijnen die ik overdag zo angstvallig onderdruk, zich een weg banen naar mijn keel. Ze zetten mijn borst in brand, doen mijn ogen prikken. Ik woel en draai in de hoop ze weg te krijgen, ik lees een boek of luister muziek. Maar niets helpt, nooit...

Schrijven, neem me alles af, maar dat niet.

Dit is een lofzang aan alle vellen papier die ooit volgeschreven zijn. Aan de eindeloze websites die mensen hun leven een beetje draaglijker maken door te fungeren als uitlaatklep. Een ode aan de potloden en balpennen die leeggeschreven zijn om frustraties weg te werken, verdriet te uitten, liefde te omvatten.

____________________________________________________________

Jij bent de tranen die ik niet kan huilen,

de onuitgesproken woorden die door mijn hoofd razen,

op het toppunt van emotie.

Jij bent het hoekje waarin ik wegkruip, wanneer

de zware voetstappen op de trap me doen trillen van angst.

Jij bent de schreeuw die ik inslik bij de eerste slag,

de striemen op mijn rug, die branden als een woeste herinnering.

Ik ben je kracht om door te gaan,

je zachte kant die niemand ziet, tenzij je het zelf toelaat.

Ik ben je zekerheid, je vangnet dat nooit verslijt.

Bij extreme razernij, ben ik diegene die je kalm krijgt,

door de klappen op te vangen.

Ik ben je warme deken als je gaat slapen,

dat je onvoorwaardelijk warm houdt.

Ik vraag je nu,

wanneer zal jij mijn vangnet zijn?

 

 

19:29 Gepost door J. in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.